شاید آخرین نوشته

حالم خوب است که می بینم آدم ها امیدوار شده اند

رسالتی نداشتم مگر گذرندان فرزندم از روزگار کودکی اش تا کمتر آسیب ببیند و معرفی آینده و تنوع انتخابش تا شاید برایش جذاب تر جلوه کند

اضمحلال خویش را با چشم سر دارم میبینم، امید که فرزندم برای وجود آیندگان مفید باشد

چرا که ما انسانها در هم تنیده ایم ، مرگ کودک فقیر بلوچ در زندگی من شهر نشین و به ظاهر هنرمند تاثیر گذار است، اگر روانی صادقانه ولی در مظلومیت از میان رفته بی شک بر روانهای آزاد و در بند دیگر تاثیر گذار خواهند بود. باور دارم به این همبستگی انسانهایی که ناخواسته رنج دیده اند.

حس میکنم به پایان بیماری خود رسیده ام

شاعرانه مینمود اگر با جیبهایی پر از سنگ در رودخانه وداع میگفتم

اما از شاعرانگی سالهاست که دور افتاده ام

سکوت میکنم . فقط به تو میگویم دخترم:

من سالها از کوچکترین جمع با عنوان خانواده ، مدرسه، دانشگاه و در نهایت جامعه جنگیدن را تجربه کرده ام. خودت دیدی که همین اواخر با صدای بلند اعتراض کردم و با مظلومیت خودم هم جنگیدم

اما جانی برایم نمانده. دختر زیبای من، مرا ببخش . مادر دیگر جان ندارد.

دوستت دارم و باور دارم که باورم میکنی.

آناهیتا

هنوز جایی هست...